We staan op het punt om de 21ste editie van de jaarlijkse projecttentoonstelling van het atelier beeldhouwkunst te openen en we mogen stellen dat deze editie historisch zal zijn voor de ABK. De projecttentoonstellingen van de beeldhouwers ontstonden immers onder de bezielende leiding van hun atelierleraar, Jef Mouton. ‘Kubus’ zal het laatste project zijn dat Jef begeleidde, omdat hij vanaf volgend schooljaar met ‘terbeschikkingstelling voorafgaand aan het rustpensioen’ gaat na 32 jaar dienst in het DKO, waarvan de eerste 10 jaar aan de Gemeentelijke Tekenschool van Waasmunster en de Westhoekacademie van Koksijde en de laatse 22 aan de ABK – Jef werd aangesteld in Mortsel met ingang vanaf 20 maart 1985.
Als voorbereiding van een tekst over Jefs eigen oeuvre had ik ooit het genoegen om zijn werk beter te leren kennen. Een aantal kenmerken ervan en ook een paar uitspraken van Jef m.b.t. zijn werk zijn me in ’t bijzonder bijgebleven, des te meer omdat ik ze voortdurend herkende, niet alleen in hetgeen Jef zijn leerlingen bijbracht, maar ook in de manier waarop. Wat me al die jaren heeft getroffen is de enorme comptabiliteit die er bestond tussen Jef als kunstenaar en Jef als leraar en tegelijk het gemak en de spontaneïteit waarmee die uitwisseling gepaard ging. Enerzijds vond er zoiets als een haast natuurlijke osmose plaats tussen het privé-atelier van Jef en dat van de school, anderzijds bood die overdracht voldoende ruimte aan de leerlingen voor de ontwikkeling van een persoonlijke beeldtaal.
Het materiaal vormt voor Jef het vertrekpunt voor al zijn sculpturen: de eigenschappen, de afmetingen en de vorm van het blok blauwe hardsteen bepalen de beeldende werkzaamheden: splijten, zagen, hakken, polijsten, stapelen, …. Het onderwerp van het oeuvre wordt bepaald door het onderzoek naar de wetmatigheden van het materiaal, eerder dan door de creatie van een voorstelling of door de illustratie van een esthetische theorie. Aan de exclusiviteit van het materiaal, blauwe hardsteen, koppelt Jef de soberheid van een geometrische vormgeving.
Bij zijn bevraging gaat hij methodisch en analytisch te werk: één bepaald gegeven puurt hij uit tot een lange reeks sculpturen: zoals bijvoorbeeld de verticale stapelingen uit ’90 – ’93. Ondanks deze seriële uitwerking hoedt Jef zich ervoor om te vervallen in een systeem: in elk project huizen de nodige verrassingelementen die de openheid ervan garanderen.
Tijdens de eerste leerjaren van de optie beeldhouwkunst nodigde Jef zijn leerlingen uit tot een grondige kennismaking met de eigenschappen van een aantal materialen: klei, gips, hout, steen, en de daaraan gekoppelde werkprocédé’s in oefeningen waarvan de vormgeving zich beperkte tot meetkundige figuren. Daardoor verwierven de leerlingen een solide basis, waarop ze ten allen tijde konden terugvallen ook wanneer ze in het verdere verloop van hun opleiding kozen voor een niet-geometrische beeldtaal. Alleen al uit de verscheidenheid aan afstudeerprojecten bleek duidelijk dat er in het beeldhouwersatelier ook de nodige stimuli en begeleiding aanwezig waren voor en bij de keuze voor figuratief en verhalend of experimenteel werk.
In Jefs eigen sculptuur valt dikwijls een combinatie waar te nemen van architectonische onderdelen: zuil, dekplaat, pijler, architraaf, kruisribgewelf. Lichamen die vaak ook het onderwerp uitmaakten van de projecttentoonstellingen: denken we maar aan de edities met als titel: ‘Sokkel – zuil - kapiteel’; ‘Trappen’, ‘Daknaalden’, ‘Bol’, ‘Kubus’, …
Ook met zijn lesonderdelen sprong Jef om als architect: hij wist met een uitgekiende opeenvolging van oefeningen een strategie op te bouwen waardoor hij stelselmatig de sculpturale vaardigheden en ruimtelijke inzichten van zijn leerlingen kon doen toenemen.
Over de veelbesproken verhouding tussen ambacht en concept zei Jef het volgende: ‘Buiten het vakmanschap, ambacht of techniciteit kunnen we als kunstenaar niet, gelukkig is deze altijd ondergeschikt aan de idee, aan het inhoudelijke.’ In zijn eigen werk komt de gevoeligheid, de poëzie van steen maar aan de oppervlakte dankzij die noodzakelijke bagage aan métier. In het specifiek artistiek atelier werden beide aspecten complementair behandeld; tijdens de lessen bijzondere kunstgeschiedenis dacht Jef samen met zijn leerlingen na over een kunstfilosofische stellingname of kreeg een vraagstuk uit de geschiedenis van de sculptuur m.n.: ‘aan welke voorwaarden dient het ideale beeldhouwersatelier te beantwoorden?’ een practische uitwerking in architectuurtekeningen en een maquette.
Jef ziet in de langzame verbeeldingskracht van steen in het bijzonder – het weerbarstige en tegelijk kwetsbare karakter ervan vereisen een zorgvuldige en dus tijdrovende bewerking – een paradigma van de ‘traagzaamheid’ van de beeldhouwkunst in het algemeen. Hij toonde zich nooit een voorstander noch van een spoedcursus beeldhouwkunst, noch van een modulair onderwijssysteem in één of ander domein van de beeldende kunst.
Tengevolge van de respectvolle en omzichtige omgang met het materiaal, heerste er in de beeldhouwerslokalen ondanks het kloppen, slijpen en zagen, een contemplatieve, rustgevende atmosfeer.
Als collega was Jef de spreekwoordelijke rots in de branding : je kon altijd op hem rekenen. In de omgang was en is hij geduldig, luisterbereid, ernstig, vriendelijk en goedlachs. Jef probeerde telkens een duidelijke maar genuanceerde mening te vertolken: aan zijn advies had je een houvast. Kortom: we zullen Jef missen in de ABK.
‘Alles is eindig’, vertelde hij ooit in een interview, ‘dingen hebben pas zin als er een begin en een einde is: hetgeen ertussenin ligt, krijgt dan meer gewicht.’ (…) ‘Het besef op een bepaald moment te moeten ophouden is van essentieel belang voor de realisatie van een werk, maar ook voor een oeuvre.’ Deze uitspraak is momenteel wel van toepassing op Jefs loopbaan in het onderwijs, maar zeker niet op zijn carrière als kunstenaar, wel integendeel.
Ook het einde van het atelier beeldhouwkunst is nog lang niet inzicht: Filip Vervaet zal vanaf 1 september de fakkel van Jef overnemen. Hij gaf reeds enkele jaren samen met Jef voor een aantal uren les bij de beeldhouwers en hij zal de projecttentoonstelling ‘Kubus’ inleiden.
Ann Woedstadt,
directeur ABK
zaterdag 24 mei 2008
HOMMAGE AAN JEF MOUTON, TER GELEGENHEID VAN ZIJN AFSCHEID ALS ATELIERLERAAR VAN HET ATELIER BEELDHOUWKUNST VAN DE ABK
maandag 19 mei 2008
SELECTIETENTOONSTELLING
De tentoonstelling is te bezichtigen van donderdag 4 september tot en met zaterdag 11 oktober tijdens de openingsuren van de ABK, van dinsdagavond tot en met zaterdagnamiddag.
ABK, Lieven Gevaertstraat 52, 2640 Mortsel, 03 449 31 85
OPENDEURDAGEN 21 EN 22 JUNI 2008 EN EINDEJAARSFEEST 20 JUNI 2008
vrijdag 20 juni:
18.30 uur: Proclamatie
19.30 uur: Aperitief gratis aangeboden door Konsept
20.00 uur: Verrassingsmaaltijd verzorgd door CHOW BELLA
- Voorgerecht: Libanese wrap, maispannekoek met houmous, feta, gegrilde paprika, olijven
- Hoofdgerecht: Gepofte aardappel gevuld met kip, chorizo, tomaat, paprika (vegetarisch mogelijk na afspraak)
- Koffie of thee
- Nadien:Napraten en uitbabbelen op het meest exclusieve terras van’t stad.
Maaltijd enkel na inschrijving
15 € voor leden van Konsept en alle leerlingen
18 € inclusief lidmaatschap Konsept 2008/2009 en alle postkaarten 2008.
Leerlingen: inschrijven (per atelier) via leraar
Leden Konsept:
inschrijven via 0473 938671 / rekening Konsept 320-0692986-88
Beperkt aantal plaatsen.
Uiterste inschrijvingsdatum 13 juni 2008
zaterdag 21 en zondag 22 juni:
opendeur van 10.00 tot 17.00 uur
Lieven Gevaertstraat 52, 2640 Mortsel
woensdag 18 juni: 18.30 uur proclamatie en receptie
14.00 - 20.00 uur: opendeur
Drie Eikenstraat 16, 2650 Edegem
KUBUS
U wordt vriendelijk uitgenodigd op de tentoonstelling KUBUS
een project van het atelier beeldhouwen, studenten en oud-studenten van de academie voor beeldende kunst Mortsel
opening: zaterdag 24 mei om 11.00 uur
open: zaterdag 24 mei van 14.00 tot 17.00 uur
zondag 25 mei van 10.00 tot 17.00 uur
zaterdag 31 mei van 14.00 tot 17.00 uur
zondag 01 juni van 14.00 uur tot 17.00 uur
Fort 4, Hangar 69, Fortstraat 100 , 2640 Mortsel 
donderdag 15 mei 2008
KONSEPTLID ANNEMIE CREEMERS ORGANISEERT CREATIEVE DRIEDAAGSE in ARIMONT (2-4 juli 2008)
Wat?
We maken op wandelingen digitale foto’s van dingen die we mooi vinden,
We selecteren de beste foto’s, waarvan we de afdrukken de volgende dag kunnen gebruiken als inspiratiebron
Degene die de vrije natuur, geselecteerde foto’s of abstract willen schilderen, kunnen dat.
We leren verschillende technieken en onderwerpen.
Achteraf besteden we ook tijd aan het maken van passe-partouts en kaders, zodat we onze kunstwerken ‘af’ kunnen meenemen.
Dit alles gebeurt onder begeleiding van ervaren fotograaf, schilders, aquarellisten.
Waar?
In Arimont, een klein gehucht van Malmedy, op de grens tussen Hoge Venen en Ardennen
Wanneer? Van woensdag 2 juli - 10 uur tot vrijdag 4 juli - 18 uur.
Voor wie?
Beginners en gevorderden
Iedereen is welkom
Het is de bedoeling dat we van elkaar leren.
Prijs
Alles inbegrepen:100€
Inclusief: overnachtingen en maaltijden
Drank betaal je zelf aan democratische prijzen.
Inschrijven
tot 15 juni 2008
We beperken het aantal inschrijvingen tot 15 man/vrouw
Mail naar annemie.creemers@gmail.com
Rond 20 juni krijg je een bevestiging
Je kan 100€ storten op reknr 789-5380911-48 van Herman Buts, Ridder van Ranstlei, 23, 2640 Mortsel met vermelding van naam, adres. Slechts dan ben je definitief ingeschreven.
Gedetailleerde info over het programma:
Annemie Creemers, Ridder Van Ridder Van Ranstlei, 2640 Mortsel
zondag 11 mei 2008
YAWMOUNE SARIDE!
YAWMOUNE SARIDE: met deze wijze raad van een Marokkaanse cafébaas uit Berchem, togen enkele Konseptleden na een mooie lente-avond huiswaarts!
KUNST IM TUNNEL: SPLINTERNIEUW MUSEUM IN DÜSSELDORF
Voor de vierdaagse Konseptreis (2-5 oktober) zijn nog plaatsen!
Lees in vorige berichten wat er op het programma staat en hoe u inschrijft!
maandag 5 mei 2008
JUBILEUMTENTOONSTELLING ZENTRUM FÜR KUNST UND MEDIENTECHNOLOGIE KARLSRUHE EN OP HET MENU VAN DE VIERDAAGSE KONSEPTREIS 2 - 5 oktober 2008!
Deze tentoonstelling loopt nog tot 06/01/09
U BENT TOCH AL INGESCHREVEN?!EEN VIRTUEEL BEZOEK AAN DE FUGGEREI AUGSBURG (Konseptreis 2 - 5 oktober 2008)
De bus is al goed gevuld, maar er is nog plaats voor snelle beslissers!
INSCHRIJVEN IS DE BOODSCHAP!!!
zaterdag 3 mei 2008
900 JAHRE KLOSTER WIBLINGEN: SMAAKMAKER VOOR VIERDAAGSE KONSEPTREIS 2 - 5 OKTOBER 2008
INSCHRIJVEN TOT 15 MEI !!!
Prijs: leden Konsept: 380 €; niet – leden: 410 € (Half pension)
Toeslag voor single: 60 € Inbegrepen: annulatieverzekering en avondmaal op 5 oktober
Inschrijving is geldig na storting van het volledige bedrag (ten laatste op 15 mei 2008)Rekening Konsept: 320-0692986-88
Inschrijven en info: 0473 938671 (steeds je telefoonnummer vermelden)
VIERDAAGSE KUNSTREIS KARLSRUHE - ULM - AUGSBURG: BOB STIKKERS LICHT TOE
Vierdaagse kunstreis Konsept Karlsruhe – Ulm – Augsburg (2 - 5 oktober 2008)
Voor fijnproevers?
Inderdaad, voor echte fijnproevers.
Proust zegt: de echte ontdekkingsreis bestaat niet in het zoeken van nieuwe landschappen, maar in het hebben van nieuwe ogen.
Je zou het als tegenstrijdig kunnen beschouwen dat ik enerzijds de aandacht wil vestigen op de vierdaagse kunstreis van Konsept naar Karlsruhe, Ulm en Augsburg, en jullie dus aanzet tot reizen, en anderzijds aandacht vraag voor de uitspraak van Proust. Toch ervaar ik dat niet zo. Het opzoeken van nieuwe landschappen helpt ons waarschijnlijk bij het verwerven van nieuwe ogen, en kijken met nieuwe ogen is niet noodzakelijk verbonden met altijd opnieuw naar dezelfde beelden kijken. Kijken is immers meer dan enkel maar een optisch gebeuren.
Kijken wij immers niet altijd met ons totale ‘zijn’, met onze ervaringen, onze weetjes, onze vragen, onze nieuwsgierigheid, enz…
Met nieuwe ogen kijken dus. Daar gaat het om. En daar heeft Konsept aandacht voor. Konsept organiseert regelmatig reizen naar grote kunstcentra. En dat is goed. Maar, denk ik dan, wanneer je een reis organiseert naar de ‘grote musea’ in de ‘grote steden’ zoals het Louvre in Parijs of de National Gallery in Londen bvb, appelleer je dan niet in hoofdzaak aan het collectieve geheugen? Nodig je de reizigers dan niet vooral uit om mee te gaan met het doel die gebouwen en die kunstwerken eindelijk eens, of nog eens een keer “in-het-echt’ te zien? Hoe interessant ook, is het dan niet moeilijk om ‘met nieuwe ogen’ te kijken? Komt herkennen dan niet op de eerste plaats waardoor we vergeten ook te ontdekken?
Met reizen naar minder bekende kunststeden en musea hoopt Konsept de reiziger aan te moedigen aandacht te krijgen voor intens en intentioneel kijken, voor onderzoek en voor ontdekken. Kortom, voor het ontwikkelen van nieuwe ogen.
Dan ben je verplicht om in een museum, een kasteel, een paleis, een tuin, een stad of een kerk jouw eigen weg te gaan. Jouw eigen parcours te zoeken. Dat is niet altijd even eenvoudig, maar het loont zeer dikwijls de moeite en het maakt het reizen waardevol, boeiend en verassend.
Even terug in de tijd. In oktober 2004 bezochten we met Konsept in het museum Rath in Genève een grote overzichttentoonstelling van de landschappen van Hodler. Ik zag een schilderkunst die nauw verbonden was met het pleinairisme en die omwille van het voor mij althans bijna irreële kleurgebruik, verwantschap toonde met de Duitse romantiek en met het symbolisme.
Toen we in de namiddag langs het meer van Genève naar Lausanne reden, zagen we aan de overzijde van het meer een opeenvolging van berglandschappen van Hodler. Opeens werd de kleur van Hodlers werken zo merkwaardig reëel, zo echt en zo ver weg van het symbolisme. Daar heb ik met nieuwe ogen naar Hodler gekeken en daar ontdekte ik een nieuwe Hodler .
Welk museum je ook bezoekt, met welk gebouw je ook kennis maakt, je kan dit doen vanuit verschillende invalshoeken die allemaal even boeiend kunnen zijn.
Je kan herkennen, vergelijken, ordenen, interpreteren, beschrijven,…
Je kan gevoelsmatig en/of rationeel naar werken kijken, een oordeel vormen, kritisch zijn, denken over kunst…
En elke keer opnieuw stel je ook vast hoe moeilijk je ervaringen, door de beperkingen die de taal ons oplegt, te verwoorden zijn.
Konsept biedt je op deze reis weer een gevarieerd programma aan. Architectuur, schilderkunst, beeldhouwkunst, landschappelijkheid en stedelijkheid. Enerzijds gotiek, renaissance, barok, rococo,… en anderzijds, wees gerust, moderne en postmoderne architectuur. Zoals altijd een combinatie van oude, zeg maar klassieke kunst en moderne en hedendaagse kunst.
Dit kan uiteraard moeilijk chronologisch gebeuren. We proeven elke dag van verschillende gerechten. Als van een dessertbuffet. En zo zijn de Konseptreizen ook: aanlokkelijk en verleidelijk, zo moeilijk om af te blijven!
Ook tijdens deze reis zal je niet enkel grote internationale kunstenaars kunnen bewonderen. Je zal uitgebreid kunnen genieten van nationale Duitse kunstenaars – en dat zijn niet noodzakelijk mindere goden - waarvan je hier in musea minder werken te zien krijgt, maar die oh zo interessant kunnen zijn omdat je ze beter leert kennen in hun eigen biotoop.
Feuerbach, bvb. of Lenbach, Friedrich, Von Klenze, e.a.
Ulm (de geboortestad van Einstein) ligt aan de Donau en de kathedraal op de Münsterplatz is met 161,5 m het hoogste gothische gebouw van de wereld. Aan de stadsrand ligt Wiblingen, een wonder en hoogtepunt van de Duitse van Roccoco architectuur.
In Augsburg is Holbein geboren en de Fuggerei, gesticht door Jacob Fugger de “rijke”, kan je beschouwen als de eerste bewuste vorm van sociale huisvesting. Het Schaezler paleis vergeten we natuurlijk ook niet.
In Karlsruhe bezoeken we o.a. het Zentrum für Kunst und Medientechnologie, een cultureel centrum dat de brug slaat tussen kunst en de nieuwe Media.
Toch maar even meereizen om nadien weer met nieuwe ogen te kunnen kijken.
B.Stikkers
In de prijs van de Konseptreis is begrepen:
- autobus + taksen en fooien
- 3 overnachtingen op basis van halfpension in een tweepersoonskamer
- 1 supplementair avondmaal op zondagavond
- de museuminkom.
woensdag 30 april 2008
BEZET
Maandag 5 mei 2008 start het project BEZET fabriek te Kortrijk.
zaterdag 26 april 2008
BAANCONCERT BLINDMAN 4 x 4 STRINGS UITGESTELD
donderdag 24 april 2008
UIT HET KONSEPTARCHIEF: VERSLAG VIERDAAGSE REIS MILAAN 2004
MILAAN (oktober 2004)
Terug van onze korte maar intense Milaanreis. Hoe onvatbaar is de wereld! En hoe goed is dan de concentratie op één enkel aandachtspunt! Wij liepen op de trappen en de hellingen van de ingewikkelde daken van de dom, een complexe doolhof waarvan we weten dat hij toch min of meer symmetrisch en gestructureerd moet zijn. Pilaarheiligen en bouwkranen, dat klikt bij 't kadreren. Of is dat een cliché? Mensen op het plein, duikvlucht in het heden.
In de Pinacoteca Ambrosiana zagen we Da Vinci's Portret van een musicus. Comfortabel te bekijken in tegenstelling tot die fameuze Mona Lisa in het Louvre. De techniek is verbluffend, en ook verscheiden: al naargelang de noodzaak wisselt Da Vinci zijn penseelvoering. Zo'n musicus, beeltenis van een beoefenaar der vrije kunsten, verheven boven het nederige schildersambacht en de vuile alchemie. Ik was echter ook getroffen door een Madonna del Velo van een onbekende Lombardische meester. Kaderbevestigende vensterverhoudingen. Kartons van Rafael voor zijn School van Athene. Geen sporen van perforaties of kwadraatrasters. Een stilleven vol uitsnit van Caravaggio, laag bekeken alsof hij gehurkt voor de tafel zat. Aanleiding tot discussie. Sommigen missen een verhaal, een inhoud.
Ik som maar wat op, als haastig houvast. Opzij, opzij, opzij. De trompe l'oeil van de San Satiro is niet echt aan mij besteed, tijd dus voor de in vriendschap geklonken Lombardische wijn.
Vrijdag. In de Pinacoteca di Brera trof mij een prachtige Madonna en kind van Ambroggio Lorenzetti. Warme gratie. Een starre, nog Byzantijnse wereld die langzaam ontdooit. Ambroggio Lorenzetti was ook de kunstenaar die de eerste landschappen in de westerse kunst schilderde. Het gescalpeerde Pala Montefeltro van Piero della Francesca doet Maria's kuisheid ongewild geweld aan. Maria's verloving door Rafael doet mij nog eens beseffen hoe belangrijk het is de schilderijen in het echt te zien. Sprongen in de tijd. De voeten van da Volpeda's sociaal-realistische boeren stappen met lichte, dynamische stippen het futurisme tegemoet. In de bookshop kan ik het kinderboek Un bambino di nome Giotto niet laten liggen. (Ik vermaak mij vandaag met een poging tot vertalen, het verhaal en de illustraties zijn werkelijk ontroerend mooi.)
Modewijk. De verkopers lijken ons stijlvol geklede maar arrogante buitenwippers. Alhoewel anderen heel andere ervaringen vertellen. Genietbaarder zijn daar in de wijk de doorgangen die aan de prenten van Jan Vredeman de Vries herinneren.
In Fondazione Artistica Poldi Pezzoli was de bewondering voor Piero del Pollaiola's Vrouwenportret echt unaniem. Ook Bellini's Pieta verdiende een close reading, o.a. omwille van zijn verbluffende arcerende techniek. In een vitrine met horloges een zonnewijzer in de vorm van een galjoen: de dobberende tijd de horizonten der verandering tegemoet. Een tapijt vol craquelure pattern-patchwork. Daar halen we de fractalen bij.
Santa Maria delle Grazie: oriëntaals getinte gotiek aangevuld met hoog en helder cirkelende renaissance. Paradigmawijziging. Reisgenoot-organisator Carl Stubbe: 'Het inwendige zien verandert'. Da Vinci's Laatste Avondmaal bleek voor ons niet op het menu te staan. Doeme. De Italianen weten hun patrimonium met mondjesmaat te serveren. Het gemis wordt gecompenseerd met speculatieve Da Vinci Code-verhalen.
Avond. Droge kanalen, vloeiende wijnhuizen.
Zaterdag. San Lorenzo Maggiore. Clusterende centraalbouw. Heterogene archaïsche framenten vormen toch een prachtig geheel. Mozaïekfragmenten. Dertiende-eeuwse fresco's. Sint Helena doet mij met haar statische houding, de witte rechthoek en het rechte kruis onweerstaanbaar aan Malevitsj denken. Het kruis op een ander fresco lijkt dan weer een oefening in ruimtelijke dubbelzinnigheid van El Lissitsky. Proun. Stations op weg naar het nieuwe. Ik en de Russen die toch ook Byzantijnen zijn. En joden. In de crypte ligt het oudste verleden als een stilleven van brokstukken.
Museo della Scienza. Kunst en wetenschap. Da Vinci meet met zand de sterkte van ijzerdraad. Zijn schroef lijkt een constructivistisch theater. Een graafmachine lijkt een lineaire sculptuur van Robert Jacobsen. 'The ease with which he passed between his roles as artist, technologist and natural philosopher remains remarkable even when we remember that these distinctions were by no means as rigid during the renaissance as they are today.' Dat lees ik in Bright Earth: Art and the Invention of Color van Philip Ball (een aanrader!).
Castello Sforzesco. Macht. De indrukwekkende ruimten van de binnenplaatsen en doorgangen zijn in geen beeld te vatten. Het onvatbare willen kadreren. Voor mij -en voor vele reisgenoten- is de zoldering van da Vinci, in de Sala delle Asse, een openbaring. 'A symbolic representation of the Vale of Tempe, a topos of classical literature that provides a picture of a delightful place in wich the conflict between savage nature and grace takes place' lees ik op de bijhorende folder. Vegetatie van heraldiek. Gewelven van Pech-Merle met prehistorische kronkels. Een Keltisch kluwen. Immanuel Kant schoolmeesterend over perken en wildgroei. Pollock en het onbewuste. Zdenek Sykora's computergestuurde lijnschilderijen. Aboriginals. Brice Marden. Prigogine. Symmetrische spagetti. Een stamboom van wildgroei-associaties. Boccioni's sculpturaal stilleven brengt een boeiend gesprek op gang. De gietvormen uit het Museo della Scienza zijn er weer. Ontwikkeling rond een centrum. Het object als belevenis. Fragmentatie. Deconstructie. Tony Cragg op komst. En dan altijd maar die troost van de eenvoud: Morandi.
Laatste weg en weer: Basilca di S. Ambroggio. Atrium. Binnen een prachtige romaanse preekstoel. Mozaïek uit de twaalfde eeuw. Een kruisafname van Gaudenzio Ferrari. Geledingen op de boogvormen herinneren aan Vézelay. En trouwen maar aan de lopende band. En voor de schoonste stem hadden we ook nu geen tijd.
Dirk Verhaegen
maandag 21 april 2008
BEFORE DINNER CONCERT
LIESBETH DEVOS, zang
LUCAS BLONDEEL, piano.
programma: Mozart, Schumann en Schubert.
zaterdag 17 mei 2008 om 17u00
De Boerenpoort OC Melsele
Sint-Elisabethstraat 31 A Melsele (Beveren-Waas)
tickets: 10€
reservatie: 03/775 35 79
Na het concert gratis aperitief
lees meer
DE ULTIEME PERFORMANCE: STERVEN VOOR DE KUNST?!
De Duitse kunstenaar Gregor Schneider (1969) wil een stervende mens tentoonstellen. Over die 'ultieme performance' zegt de kunstenaar: 'Het is mijn bedoeling om de schoonheid van de dood te tonen.'
Schneider klinkt in een interview in het vakblad The Art Newspaper zeer vastberaden. 'Ik wil een mens tonen die een natuurlijke dood sterft of net gestorven is', zegt hij. 'Ik ben er zeker van dat we mensen zullen vinden die aan dit project willen meewerken.
'De man, die als een even belangrijke als bizarre kunstenaar bekendstaat, zal bij het uitwerken van zijn project naar eigen zeggen hulp krijgen van Roswitha Vandieken, een dokter in de pathologie uit Düsseldorf. De arts zal hem bijstaan bij het zoeken naar terminaal zieke vrijwilligers die er geen been in zien om in de publieke ruimte en in naam van de kunst te sterven.
Schneider wil zijn kunstwerk tonen in het Haus Langemuseum in Krefeld, Duitsland, dat al eerder werk van hem exposeerde. Als het museum de macabere performance niet toestaat, wil hij zijn sterfact tonen in een studio in zijn geboortestad Rheydt. In het werk van Schneider is onbehagen en dood een vaak terugkerend thema. Zo stelde de kunstenaar zichzelf al eens tentoon in een museum terwijl hij de dood voorwendde.
Gregor Schneider is in de wereld van de hedendaagse kunst zeker geen onbekende. In 2001 won hij met een labyrintisch gebouw van smalle gangen en kamers de Gouden Leeuw op de Biënnale van Venetië. In 2005 werd een voorstel van hem voor diezelfde Biënnale om politieke redenen geweigerd. Schneider had voorgesteld om op het bekende San Marcoplein in Venetië een zwarte kubus te plaatsen die sprekend om de Kaäba van Mekka geleek.
De kunstenaar stelde twee jaar geleden nog tentoon in ons land. In het Museum Dhondt-Dhaenens in Deurle liet hij in 2006 een vleugel verbouwen, een ingreep die veel applaus kreeg van de kunstkritiek. Op dit ogenblik loopt van Schneider een expositie in La Maison Rouge in Parijs. De tentoonstelling bestaat uit een reeks kamers die, naarmate men verder in het kunstwerk doordringt, steeds kleiner en donkerder worden en uiteindelijk helemaal verduisterd zijn. Het publiek wordt gefilmd terwijl het zich een weg naar buiten zoekt.
Schneider ontvouwt zijn plannen om een stervende mens te exposeren op een ogenblik dat zijn collega-kunstenaar Guillermo Vargas Jiménez wereldwijd protest over zich heen krijgt omdat hij bij wijze van performance een hond had laten sterven in een kunstgalerie. De kunstenaar wilde op die manier naar eigen zeggen reflecteren op het lot van de straathonden in Costa Rica. Het idee doet ook denken aan Körperwelten van de Duitse anatoom Gunther von Hagens, al waren die 'werken' al dood.
(Jeroen De Preter in DeMorgen, 19/04/'08)
PROJECTTENTOONSTELLING DE DREEF
De Academie voor Beeldende Kunst van Mortsel, filiaal Edegem nodigt u van harte uit op de opening, vrijdag 9 mei om 18u00.
Dreef Hof ter Linden, Drie Eikenstraat, 2650 Edegem
zaterdag 10 en zondag 11 mei 2008
Meer info: 03 449 31 85
zondag 20 april 2008
NIET TE MISSEN: DAAU IN CONCERT !
DAAU werd in 1992 opgericht aan het conservatorium van Antwerpen door Han Stubbe, Roel van Kamp en de broers Buni en Simon Lenski. De band heette toen nog voluit Die Anarchistische Abendunterhaltung. Die bandnaam is afkomstig uit de roman Der Steppenwolf (1927) van Hermann Hesse.
DAAU schoeit al meer dan 15 jaar een klassiek instrumentarium op een eigenzinnige rockleest. Met deze formule slagen de Anarchisten er steeds weer in om de luisteraars mee te slepen in hun bijzondere, hartstochtelijke muzikale reis. DAAU overschrijdt en overstijgt met gemak de grenzen tussen klassieke en popmuziek. Gaat dat zien!
lees meer
zondag 4 mei 2008 - 19u30 - Café Zeezicht - Dageraadplaats 7-8 Antwerpen (Zurenborg)
(Ter gelegenheid van 31 jaar café Zeezicht!)
