dinsdag 31 oktober 2017

STUDIEREIS ZONDAG 26 november 2017 Wuppertal


STUDIEREIS ZONDAG 26 november 2017 Wuppertal

Von der Heydt Museum: MANET RETROSPECTIEVE en vaste collectie
Kunsthal: TOBIAS ZIELONY, fotograaf
Skulpturenpark Waldfrieden: IMI KNOEBEL – BILDER en vaste collectie Tony Cragg en anderen.

Edouard Manet. Retrospectieve


 
De ouders van Manet ( 1832 – 1883) hadden bedacht dat Edouard rechten moest gaan studeren, maar daar had de jongeman geen zin in. Hij ging naar zee en kwam pas terug in 1849, toen zijn ouders eindelijk zijn wensen wilden respecteren. Hij ging in de leer bij Couture en volgde avondlessen aan de Académie Suisse. Hij bracht veel tijd door in het Louvre, waar hij het werk van de grote meesters kopieerde. Aanvankelijk schilderde hij erg traditioneel, maar later ontwikkelde hij een impressionistische werkwijze met lichte kleuren en een los handschrift. Tot zijn beste werk uit de beginperiode behoort 'De gitarist'. Dit schilderij bevat Spaanse invloeden en hij won er een prijs mee tijdens de Salon van 1861. Na het overlijden van zijn vader in 1862 was hij, dank zij de erfenis, eindelijk een vrij man. Op de Salon des Refusés, een protest-tentoonstelling naast de officiële Salon, presenteerde hij een jaar later zijn beroemde en tot controversen leidende schilderij 'Le Déjeuner sur l'Herbe'. Op dit schilderij zit een naakte vrouw tussen geklede mannen in een bos. Manets variant op een klassiek thema schokte publiek en critici. Onder invloed van Monet en Renoir werd zijn palet na 1873 lichter. Manet ging nu ook buiten het atelier schilderen, waardoor landschappen en stadsgezichten ontstonden. In 1882 exposeerde hij voor het laatst een nieuw werk. Hij was toen al ziek en stierf niet veel later.


 
Edouard Manet (1832-1882) was zijn leven lang een Einzelgänger. Misschien is het juist deze onafhankelijkheid die zijn visie op kunst en op de wereld om hem heen zo vernieuwend en interessant heeft gemaakt. Zijn vaak raadselachtige werk is nog altijd fascinerend. Het Von der Heydt-Museum Wuppertal wil  met een overzichts-tentoonstelling het werk van deze “buitenstaander” voor een breed publiek toegankelijk te maken. De tentoonstelling presenteert zijn gehele oeuvre, beginnend bij de eerste voorzichtige pogingen als leerling van Thomas Couture en eindigend met zijn laatste werk, de schitterende tuinschilderijen uit Rueil (1882). De visie van Manet op politiek, zijn levensbeschouwing en zijn relatie tot de samenleving in het 19de-eeuwse Frankrijk staan centraal in de tentoonstelling.


 De tentoonstelling toont ook schilderijen uit zijn Spaanse periode alsmede de bekende zeegezichten. Zijn late portretten en zijn figuurcomposities boeien vooral door de psychologische spanning tussen de personages en lijken vooruit te lopen op de vragen van de moderne psychoanalyse. Met zijn verrassende composities sloeg Manet een nieuwe weg in en dat maakte van hem terecht een baanbrekend kunstenaar die latere generaties inspireerde en dat nog steeds doet.








Presentatie vaste collectie: “MEHR LICHT!”  en “AUFBRUCH IN DIE MODERNE”

 
Met Nederlandse schilderkunst uit de Gouden Eeuw, romantische en classicistische werken uit de 19de eeuw en moderne schilderijen van Claude Monet, Ernst Ludwig Kirchner, Otto Dix, Pablo Picasso, Francis Bacon en vele anderen is het Von der Heydt-Museum een van de belangrijkste musea van Duitsland. De collectie van het museum in Wuppertal omvat kunstwerken van de 16de tot de 21ste eeuw en is van internationale betekenis. Het zwaartepunt ligt op impressionisme, expressionisme en kunst uit de jaren ’20. 

In de tentoonstelling “Mehr Licht” wordt aandacht besteed aan de wijze waarop het thema ‘licht’ door kunstenaars wordt behandeld: het goddelijk licht in de middeleeuwen, het clair-obscure, licht als dramatisch element in de verbeelding, het licht en de lichtbronnen zelf als beeldende elementen en beelddrager, het licht in fotografie…. Het museum put uit zijn rijke collectie, van middeleeuwse kunst over Renaissance, Romantiek, tot ZERO en Beuys. 





Beckmann, Goden Arrow,,1930





De tentoonstelling “Aufbruch in die Moderne” illustreert met werken uit de eigen collectie het ontstaan en de geschiedenis van het modernisme. Het modernisme kreeg vorm dank zij het werk van individuele kunstenaars als Cézanne, Van Gogh, Hodler, Munch en Beckman die de weg naar een nieuwe beeldtaal verkenden. De kunstenaars van de “Blaue Reiter” en “Die Brücke” ervaarden de jaren voor de eerste wereldoorlog als een tijd van vrijheid waarin kunstenaars zich konden bevrijden van conventies en hun innerlijk leven met een persoonlijke beeldtaal vertolken. In deze tentoonstelling worden klassieke werken uit het modernisme getoond in confrontatie met werk van hedendaagse kunstenaars.



Skulpturenpark Waldfrieden: IMI KNÖEBEL


 
Imi Knöbel is een van de belangrijkste actuele Duitse kunstenaars. Als leerling van Beuys heeft hij zich vanaf zijn eerste werk uit de jaren 1960 bezig gehouden met enkele fundamentele problemen die hij in zijn minimalistische werken voortdurend blijft onderzoeken. Eén van de belangrijkste werken uit die vroege jaren is de monumentale installatie “Raum 19” die ook op deze tentoonstelling gepresenteerd wordt. Het werk onderzoekt de verhoudingen tussen ruimtelijke structuren en vlakke elementen: de interne overgangen en de verbindingen en ook die tussen de werken onderling. Dit is eveneens het thema van de kleurrijke ‘Tafelbilder’ die op de tentoonstelling te zien zijn. Boeiend is ook de vrijheid waarin de afzonderlijke elementen van zijn installaties zich in steeds nieuwe varianten tot elkaar verhouden, en hoe zij deel uitmaken van de ruimte rondom. Zij voeren als het ware een gesprek met de ruimte en nodigen aldus uit tot een  gesprek van de kunst met zichzelf. Ook in deze tentoonstelling daagt de kunstenaar de toeschouwer uit om zich in dit gesprek te mengen. 
Het Skulpturenpark Waldfrieden bevindt zich in een bos op een helling boven de Wupper. De Tony Cragg Foundation bouwt hier een verzameling uit met sculpturen van belangrijke moderne en actuele kunstenaars. De vaste collectie toont nu reeds werk van Tony Cragg, Richard Deacon, Thomas Schütte, Wilhelm Mundts, Eva Hilds, Bogomir Eckers en vele anderen.



TOBIAS ZIELONY: MASKIROVKA (Fotografie)


 
De fotograaf en filmmaker Tobias Zielony (geb. 1973 in Wuppertal) staat internationaal in de belangstelling. De tentoonstelling in de Von der Heydt-Kunsthalle presenteert zijn nieuwste, in Kiev gemaakte foto’s. Zielony fotografeert op plekken die in de collectieve waarneming van onze samenleving liever worden vermeden. Vaak gaat het om jongeren en jongvolwassenen die zich losmaken van hun milieu en naar buiten treden. Ze voeren een innerlijke strijd die draait om zelfbewustzijn en identiteit. En ze zoeken de confrontatie.






De tentoonstelling in de Von der Heydt-Kunsthalle richt zich op het meest actuele werk van Zielony. Voor het eerst zal een serie opnamen te zien zijn die Zielony in 2016/2017 in Oekraïne heeft gemaakt. Dit nieuwe werk, getiteld ‘Maskirovka’, houdt zich bezig met de queer- en techno-scene in Kiev als een echo van de revolutie van 2013. Het begrip ‘Maskirovka’ staat voor een Russische traditie van verborgen oorlogsvoering en militaire misleiding. Maskers spelen in de huidige Oekraïne een belangrijke rol: gasmaskers op Maidan, speciale eenheden in vermomming op de Krim, ‘maskerades’ in de techno-scene en bij het spel rond seksuele identiteit. De meest recente politieke ontwikkelingen en de inmenging van de Russen in binnenlandse aangelegenheden van Oekraïne zijn te beschouwen als een trieste vorm van travestie, waarbij alles mogelijk is, maar niets nog echt lijkt te zijn. Alle aspecten van het leven versmelten tot een toestand waarin er geen goed en fout meer bestaat.


PRAKTISCH           

Datum: ZONDAG 26 november 2017.
Vertrek: 07h15 hoek Pulhoflaan – Grote Steenweg Berchem (halte tram 7 en 15)
Terug: rond 19h45


Inschrijven:

dinsdag 14 november 2017 vanaf 08h00. Enkel via de Konsepttelefoon: 
0473 93 86 71. 
Stuur bij voorkeur een sms met je naam en telefoonnummer. Je kan ook een boodschap inspreken met vermelding van je naam en telefoonnummer. Konsept zal je dan zo snel mogelijk contacteren.
Pas nadat Konsept je contacteerde, kan je het verschuldigde bedrag storten op de Konseptrekening IBAN  BE56 3200 6929 8688  -  BIC  BBRUBEBB  en is je inschrijving definitief.


Leden Konsept:  41 €; niet-leden: 51 €  (Leden hebben voorrang)
Graag duidelijk vermelden voor wie je inschrijft


vrijdag 20 oktober 2017

VERSLAG DIRK VERHAEGEN VIERDAAGSE STUDIEREIS KONSEPT STRASBOURG EN BASEL

KONSEPTREIS OKTOBER 2017

STRASBOURG, PLACE KLEBER

(c) Jacqueline Van der Mueren
We verzamelen op de Place Kléber bij de AUBETTE. Kléber is een Franse generaal die roem oogstte tijdens de Franse revolutie en vervolgens tijdens de Vendée-oorlogen en Napoleons Egyptische veldtocht. In 1800 werd hij in Caïro vermoord door een Syrische student. De romantische schilder Cros vereeuwigde dit bloedige tafereel. Wat de AUBETTE zelf betreft, dat is een langwerpig classicistisch gebouw in roze zandsteen. Ooit was het een kazerne en daar hoort een vlammende geschiedenis bij. Maar voor ons is het vooral de locatie van één van de meest spectaculaire én al even dramatische experimenten van het modernisme. Boven een deur in metaal uitgesneden: AUBETTE 1928 met de strakke typografie van projectleider Theo Van Doesburg als signatuur.




Volgens een eerste mededeling kunnen we de AUBETTE weliswaar bezoeken maar de grote zaal, de ciné-dancing, die zou vandaag gesloten zijn. Aai. We gaan in afwachting van wie weet wat het toch nog zal worden op zoek naar de CATHEDRALE NOTRE-DAME. Onderweg trekt in de Rue des Grandes Arcades de imperiale belle-époque architectuur alvast onze aandacht: het groene metalen skelet, de grote raampartijen, de goudkleurige accenten, de decoratieve tegels. Ooit waren het garen-en-band magazijnen, nu huist op de benedenverdieping een Mac Donald . Op de hoek van de Place de la Cathédrale, naast het Office de Tourisme, staat HAUS KAMMERZELL, het oudste burgerhuis van Straatsburg. De stijl is laatgotisch met karakteristiek vakwerk, beeldhouwwerk en beschildering. Binnen zijn er wandschilderingen uit het begin van de twintigste eeuw. Zij vormen vandaag het decor van een restaurant op meerdere etages. De aard van de gerechten kan men op het internet vinden, inclusief de prijzen. Ik kan mij goed voorstellen dat geen van de klanten ooit problemen had met de stijl van deze wandschilderingen. Deze opmerking omdat we zoals gezegd nog naar de AUBETTE moeten om daar het ongezouten modernisme van Theo Van Doesburg te proeven.

De kathedraal, waarin Rijnlandse stijl en Franse Gotiek elkaar harmonisch ontmoeten, mag werkelijk indrukwekkend heten. De westgevel, een machtige wand vol beeldhouwwerk, bleef met zijn ene alles overstijgende toren bewust asymmetrisch. De zuidkant is bij ons bezoek afgeschermd voor restauratiewerken maar we krijgen toch goed zicht op de soliede Romaanse vieringtoren. We vermaken ons met de dwaze maagden bij het rechtse portaal. Binnen, in de voorlopige duisternis, verschijnt het orgel van Andreas Silbermann als een schitterende fuga. In de zuidelijke dwarsbeuk staat de eenzame 13e eeuwse Pilier des Anges, drager van gewelf én drager van betekenis: het Laatste Oordeel. Het astronomische uurwerk uit de 16e eeuw verplaatst ons, met cirkelbanen en poppenspel, in de tijd naar vroegere Konseptreizen: denk maar aan Münster en Beauvais. Prachtige roosvensters uit de 13e en 14e eeuw. Verder opmerkelijke glasramen waarin de repetitieve figuratie zich oplost tot een kleurige textuur. Het doet ons zelfs een beetje aan Andy Warhol denken. Een plotse drang, innerlijk appel zeg maar, brengt ons zonder aarzeling opnieuw naar de Place Kléber en haar kazerne.

(c) Dirk Verhaegen
Het geluk is aan onze kant. We krijgen tegen eerdere informatie in toch toegang. De traphal -verondersteld een collectief ontwerp te zijn van de drie betrokken kunstenaars: Van Doesburg, Arp en Sophie Taeuber-Arp- roept duidelijk herinneringen op aan vroegere architecturale avonturen van Theo Van Doesburg: deze van zijn samenwerking met architect J.J.P. Oud in Villa Vonk, waar een kubische muur de trap ritmisch vergezelt. De glasramen zijn echo's van de sobere duo-collages die Sophie Taeuber-Arp en Hans Arp reeds in 1918 maakten. We krijgen toegang tot de beide zalen van Theo Van Doesburg, enerzijds de statische 'neo-plastische' Salle des Fêtes met haar verdubbelde rood-geel-blauwe kleuren en met haar in rasterpatroon geplaatste gloeilampen, en anderzijds de magistrale Ciné-Dancing waar de diagonale kleurvlakken de architectuur aan hun laars lappen. De kleurvelden zijn in reliëf aangebracht, volgens Van Doeburg zelf met de bedoeling elke kleur haar maximale zelfstandigheid te verlenen. In de spiegels zoek ik fotografische contra-composities in de stijl van de meester. De groene kleur -vreemd aan de oorspronkelijke stijlprincipes- moet er zeker bij. De verbindende zaal, de foyer-bar van Sophie Taeuber-Arp, overtuigt mij op dit moment nog meer. Het is olympische zaligheid. De kunstenares zwijgt, het is het kunstwerk dat spreekt. Ik wil niet geloven dat haar overige ingrepen voor altijd verloren zouden zijn. De geschiedenis van de restauraties is complex. Foto's van de situaties voor de beide restauraties lijken wel oorlogstaferelen na bombardementen. De Ciné-Dancing is wellicht hypothetischer gerestaureerd dan de Salle des Fêtes, daar waar men bij deze laatstgenoemde stalen van de oorspronkelijke verf kon recupereren. Archiefstukken, gesofisticeerde research, ontwerptekeningen, zij bieden houvast maar onthullen ook dat Van Doesburg tijdens de werkzaamheden bleef improviseren. Het schijnt dat hij uiteindelijk ook niet tevreden was over het project omdat compromissen en nutsvoorzieningen het ideaal verstoorden. In gedachten droomde hij van een nutteloze, pure architectuur die bekeken -gecontempleerd- moest worden van op een passerelle en geschoeid met vilten pantoffels. Maar voor de Aubette ontwierp hij zelfs de schakelborden! Onze gedachten gaan alweer naar eerdere reizen, naar de archeologie van het modernisme, oa naar de speurtocht in de geïmproviseerde kleurlagen van Klee en Kandinsky in hun meesterwoningen te Dessau.

(c) Jacqueline Van der Mueren
In COLMAR bezoeken we het MUSEE UNTERLINDEN. Historische site met zeer geslaagde hedendaagse architecturale ingrepen van Jacques Herzog en Pierre de Meuron. Gotische kloostergang. Het Retable des Dominicains van Martin Schongauer met dominante rood-groen contrasten. In de kapel domineert de opstelling van het beroemde Ildesheimerretabel van Matthias Grünewalt. Het geldt als een schoolvoorbeeld van tijdloos expressionisme. De compositie gespannen als een kruisboog. Demonisch, gruwelijk, hartverscheurend, innig, transcendent, mystiek. Diepe dalen, eenzame hoogten. De wonderlijke, bevreemdende kleurakkoorden maken het retabel zelfs sprookjesachtig.













Via de ondergrondse verbinding zoeken we het vervolg van ons museumbezoek. We moeten ons door tijdnood beperken tot de moderne kunst. We zien een interpretatie van Picasso's beroemde Guernica als wandtapijt. Jacqueline de La Baume-Dürbach, die trouwens ook tapijten maakte naar Delaunay, Gleizes, Herbin en Léger, kreeg hiervoor van Picasso begin jaren ‘50 de opdracht. Het tapijt wordt permanent en onder zeer speciale condities tentoongesteld. Van Monet zien we La Valée de la Creuze (1889). De details van het landschap ruimen plaats voor alle neveneffecten van de ondergaande zon. Twee Kupka's met geometrisch-abstracte ruimte-illusie. Willi Baumeister, de ene keer koel-technisch, dan weer organisch surreëel. Van Fernand Léger een sterk geabstraheerd Stilleven in rood en blauw. Verder Rouault, Soutine, Fautrier. Robert Delaunay's Stilleven met papegaai vergroot het wetenschappelijke pointillisme van Seurat tot een nagenoeg abstracte mozaïek. Heel wat lyrische abstracten, de Ecole de Paris. Een cluster tegen elkaar gehangen schilderijen van Serge Poliakoff vormt een abstracte iconostase. Byzantijnse warmte. Van Vieira da Silva duizelingwekkende, 'agorafobische' perspectieven. Bram Van Velde: de levensangst gesublimeerd tot troost. Dubuffet, 'hourloupiaanse' innerlijkheid. Alberto Magnelli, het tussengebied tussen lyrische bewogenheid en koele abstractie. Colmar, overnachting bij de luchthaven.


(c) Dirk Verhaegen
WEIL AM REIN. In de voormiddag bezoeken we het VITRY DESIGN MUSEUM. De lucht is grauw maar de kleurige stoeltjes lachen ons toe. We hebben het geluk een uiterst boeiende expo rond Charles en Ray Eames te zien: The Power of Design. Op de affiches wuift hun optimisme ons toe. Stoelen, prototypes, architectuurmaquettes, materiaalexperimenten, grafische ontwerpen, speelgoed en verzamelobjecten. Lachende verbeelding. Een beschilderde houten vis aan het plafond: anonieme volkskunst van de Amerikaanse westkust. Glasvezelstoelen, in ondeugende cartoonstijl door Saul Steinberg beschilderd. In het vrije grafische werk is de invloed van Schlemmer, Arp en Josef Albers niet te ontkennen.

(c) Jacqueline Van der Mueren
We krijgen een gidsbeurt. Frank Gehry's DESIGN MUSEUM uit 1989. Buiten oogt het als een grote cubo-futuristische sculptuur, binnen zijn de zalen vrij conventioneel. De architectuur van Tadao Ando (CONFERENTIEZAAL). De afschermende muur, het schroomvolle respect voor de aanwezige kersenbomen, het meditatieve pad naar de ingang. Binnen wonen ondergrondse verrassingen. De vergaderzaal, geluidloos en met ruim zicht op de buitenwereld. De verkeersweg uitgewist. Hierbij vergeleken is de BRANDWEERKAZERNE van sterarchitecte Zaha Hadid eerder geforceerd expressief. Hier worden voor de gelegenheid de films van Eames getoond: Powers of Ten, Toccata for Toy Trains, … De compromisloze zakelijkheid van Jean Prouvés benzinestation maakt mij echt gelukkig. We lunchen sober en correct met 'internationaal geïnspireerde delicatessen' in het zeer aangename Depot Deli dat hoort bij het nieuwe VITRA SCHAUDEPOT van Herzog & Meuron. Van dit architectenteam is ook het speelse VITRA HAUS. Verleiding tot prijzige consumptie zweeft door alle etages. Ik ben al blij met een kleurig lachende postkaart van Charles & Ray Eames: Cut-paper collage for a kite design, 1950. 

(c) Dirk Verhaegen
Later op de dag gaat het richting FONDATION BEYELER in Bazel. Het is duidelijk grensoverschrijdend reizen. FONDATION BEYELER is een fantastisch museum. De architectuur van Renzo Piano behoort met deze creatie tot het mooiste van wat ik ken. De herfstkleuren rond het bassin maken het nu in de late namiddag voor de gelegenheid extra aantrekkelijk. We zien een uitgebreide tentoonstelling van Paul Klee, met de klemtoon op zijn abstracte werk. Natuur, architectuur, muziek en schrifttekens zijn sleutelwoorden. We zien de aquarellen van de Tunisreise, magische vierkanten en de vele kleurgradaties met of zonder pijlen. Geduldig gepointilleerde werken en ruwere werken met aan graffiti verwant beeldschrift. De term Kleisterfarbe roept vraagtekens op. Het is lijmverf. Alle werken van Klee bekoren door verrassend materiaalgebruik. Vaak doen de titels glimlachen. De diepzinnigheid
(c) Dirk Verhaegen
kan speels zijn, euforisch, harmonisch, bitter of vertwijfeld. Sommige werken zijn letterlijk in een strijd op leven en dood gemaakt. In een verdere zaal wachten nog enkele Rothko's als toemaatje. De vaste collectie moeten we missen wegens ombouw. Dat geeft ons rustig de tijd het schone te laten bezinken. Buiten, terwijl het heel zachtjes gaat regenen lopen we over het grasperk langs Calders The Tree en Kelly's White Curves. In de stemmige 18e eeuwse VILLA BEROWER genieten we van een glas witte wijn met nabeschouwing. De Harmonie in Bern in gedachten. Het leven kan schoon zijn. We overnachten in MULHOUSE. Voor de deur een stemmige gracht: Le Nouveau Bassin. Het hotel met moderne zuilenrij streeft naar hemelse hoogten terwijl het er binnen ondanks het vriendelijke design eerder als in Fawlty Towers aan toe gaat. Maar de stemming kan niet stuk.

DERDE DAG: BAZEL

(c) Dirk Verhaegen
's Morgens voor het ontbijt maak ik een wandelingetje langs het water, met een groet aan de joggers, de zwanen en de ratten. In de voormiddag bezoeken we het KUNSTMUSEUM BASEL. Op de binnenplaats Rodins Burgers van Calais, een sculptuur van Chillida en in de vier hoeken minimalistische neons van Dan Flavin. We zien een tentoonstelling met werk van Chagall met focus op de scharnierjaren 1911-1919. Chagall als vagebond tussen meerdere werelden. Het Berlijnse en Parijs modernisme in creatieve strijd met de provinciale Joodse orthodoxie. Maar hoe verschillend is La Ruche in Parijs van Vitebsk? 'Onderweg kwam mijn handkar de handkarren van anderen tegen die ook hun schilderijen naar de Salon brachten. Allemaal begaven ze zich naar de houten barakken bij de Place de l'Alma', aldus Chagall in zijn autobiografie. Er wordt vaak minachtend gedaan over Chagall ('Moderne kunst voor beginnelingen' titelde De Standaard vijftig jaar geleden) maar wie deze tentoonstelling gezien heeft weet dat deze kunstenaar honderden uiterst sterke werken gemaakt heeft. Opmerkelijk is de reeks van vier Rabbijnportretten uit 1914-1915. Hier zijn vormexperimenten in Franse en in Russische geest in volmaakt evenwicht met diepe menselijkheid. De tentoonstelling toont in de marge -of eigenlijk centraal- ook documentaire en schilderachtige foto's van Solomon Judowin en Roman Vishniac over het oude door pogroms bedreigde Vitebsk. Van Tsaar tot Lenin (2017) van Herman Axelbank, vertelt op basis van filmisch archiefmateriaal, de geschiedenis van de Russische revolutie.

Een grote zaal met minimalisten. Vroege Frank Stella's lijken de wasschilderijen van Sean Scully aan te kondigen, terwijl een wandgrote shaped canvas met flashy cirkelbogen van dezelfde kunstenaar heel wat meer aandacht opeist. Blinky Palermo, een sobere jong gestorven leerling van Beuys, ruilt de verf voor minimalistische schilderijen van gekleurde stof. Donald Judd. Carl André. Het conceptuele minimalisme van Sol Lewitt. Een zaal met constructivisten en concreten is pas echt mijn ding. Twee werken van Richard-Paul Lohse uit de jaren veertig tonen overduidelijk dat niet de Amerikanen het Europese constructivisme in minimalistische richting stuurden. Principes geliefd bij Judd zijn hier ondubbelzinnig aanwezig. Een meer poëtische Vordemberge Gildewart blijft bekoren. Twee schilderijen en een sculptuur van Georges Vantongerloo. Algebraïsche glimlach. Mondriaan, de olijke 'pierkezjust'. Van Doesburg uiteraard, nog haaks correct op dat moment.

Het weer is prachtig, we verkennen de oude stad, lunchen op de Münsterplatz, wandelen langs de Rijn. Aan de bruggen wapperen de vlaggen met Paul Klee's patronen. In de herfstzon op de kade lijkt het wel Parijs jaren '60. In het MUSEUM DER KULTUREN bezoeken we Migration Bewegte Welt en met Sonne Mond und Stirne worden we uitgenodigd de sterren te beschouwen om de aarde met andere ogen te zien. Wandeling langs de markt en het al even kleurrijke RATHAUS. Wijntje in ZUM ISAAK met nostalgische herinneringen aan diezelfde gelegenheid achtendertig jaren geleden. Toen was het nog idealistisch-alternatief. Waar is de tijd! 


(c) Dirk Verhaegen
Nieuwe overnachting in MULHOUSE. De volgende morgen wacht ons het MUSEE D'ART MODERNE ET CONTEMPORAIN DE STRASBOURG (MAMCS). Het heldere, grootse en site-gevoelige gebouw is van Adrien Fainsilber. Open en gesloten in heldere ordening. Op het dak een gestileerd paard in brons en bladgoud van transavangarde kunstenaar Mimmo Paladino. Hortus Conclusus is de titel, zo lees ik, en het paard waakt over een door mythische culturen gebouwde mysterieuze tuin, waar de relatie tussen leven, tijd en natuur gebaseerd is op magisch denken in plaats van rationaliteit. Ik moet aan Marino Marini en aan de Etrusken. Een motief uit een glasraam van Sophie Taeuber-Arp is op alle banieren, affiches en folders aanwezig: Laboratoire de l'Europe. Binnen zien we vroeg werk van Herbin, rayonistische en primitivistische werken van Michail Larionov en Natalja Gontcharova, Kupka… Van Kandinsky is er een getrouwe repliek van een Salon de musique in keramiek, dat in 1931 op vraag van Mies van der Rohe in Berlijn de Bauhausactiviteiten moest illustreren. Het traditionele onderscheid tussen vrije en de toegepaste kunsten uitbannen en de interesse voor het industriële behoorden tot de doelstellingen van het Bauhaus. Net als de Aubette gaat het hier om een Gesamtkunstwerk waarbij de toeschouwer uitgenodigd wordt zich in de ruimte van het werk te begeven om een esthetische ervaring te ondergaan. Een schilderij en drie gouaches die voor het keramiekbedrijf tot model dienden vergezellen dit werk dat ook Kandinsky's nauwe relatie met muziek toont. De piano en de stoelen zijn toevoegingen van Mies van der Rohe. Kandinsky was synesthetisch begaafd, correspondeerde met Schönberg en gaf zijn abstracte werken vaak muzikale titels. Er zijn schitterende werken van Max Ernst en Picabia in dit museum, maar Sophie Taeuber-Arp en Hans/Jean Arp krijgen de meeste aandacht. Sophie Taeuber (Davos 1889 - Zürich 1943). Zij genoot een opleiding in de toegepaste kunsten. Vanaf 1915 maakte zij geometrische, orthogonale vlakkencomposities. Ze leert Hans (Jean) Arp kennen. Van 1916 tot 1926 geeft ze les in textieldesign te Zürich. Inmiddels volgt ze ook een dansopleiding bij Von Laban. Vanaf 1916 tot 1919 neemt ze deel aan de dadaïstische manifestaties, o.a. met gemaskerde dansen. Vanaf 1928 leefde zij met Hans Arp in Meudon nabij Parijs. Met Arp en Theo van Doesburg werkt ze aan het interieur van CAFE AUBETTE te Straatsburg . Vanaf 1934 domineren kromme lijnen in haar werk. In 1940 verlaat het echtpaar Arp Meudon en komen ze via Nérac (Dordogne) en Veyrier (Savoy) in Grasse. In 1942 keren ze naar Zürich terug. In januari 1943 overlijdt Sophie Taeuber ten gevolge van kacheluitwasemingen. Van haar zijn in het museum glasramen uit de tijd dat ze aan het project in de AUBETTE werkte. Elders in het museum is een volledige zaal aan dit project gewijd. Van Arp zijn er prachtige reliëfs en een volledige zaal met beeldhouwwerk. Buiten, waar het plein zijn naam draagt, is die opstelling door de glazen wand te zien. Ik kan mij nog goed herinneren dat de werken van dit schitterende koppel zo'n vijfentwintig jaar geleden in datzelfde Straatsburg in zaaltjes hingen die de naam museum amper waardig waren. Taart en koffie op het dakterras. Zicht op de Ill. 

(c) Jacqueline Van der Mueren
In LOUVRE METZ bezoeken we twee tentoonstellingen. We zijn erg benieuwd wat het met Fernand Leger zal worden. Het latere werk geldt als omstreden. Uiteindelijk is niemand ontgoocheld. De vroege werken, met vooral de magistrale Bruiloft, overtuigen iedereen. Ook de grafische werken zijn toppers. Covers voor het internationale kunstmagazine BROOM zijn aan het Russische constructivisme verwant. La fin du monde, een samenwerking met de dichter Blaise Cendrars -één van de mooiste boeken die ik ken- is jammer genoeg slechts op display te zien. Sommige werken anticiperen met hun prentjesachtige duidelijkheid en humor op de Pop Art en Roy Lichtenstein. Vrije tijd: hommage aan David knipoogt naar politiek engagement. Andere werken, vaak bestemd voor wandschilderingen, zijn haast zuiver geometrisch abstract. We herinneren ons ook nog van een vroegere Konseptreis de Wandelende bloem midden de Luxemburgse bankgebouwen. We vernemen dat deze tentoonstelling volgend jaar naar het Brusselse BOZAR komt. Voor wie er niet bij was, hier in Metz, deze goede raad: twijfel geen ogenblik.

(c) Jacqueline Van der Mueren
In hetzelfde LOUVRE METZ zien we als afsluiter een expo over Japanse architectuur. De vermoeidheid laat zich voelen en dat is jammer want het is een fantastische tentoonstelling. Ik maak gretig -zeg maar graaicultureel- foto's in de hoop iets mee te dragen. De volumineuze catalogus geeft mij dagen lang de gelegenheid verder te genieten en de overvoed te begrijpen. Zoals Chagall modernisme en traditie verbond, zo ook kan dat gezegd worden van de Japanse architectuur. We zien extreme structuralisten, terwijl anderen de materialiteit beklemtonen of het verval eren. Shireru Ban, die trouwens de archtiect is van het LOUVRE METZ, ontwierp huizen zonder muur met poëtisch waaiende gordijnen. Toyo Ito ontwierp een Mediatheek met netvormige metalen zuilen die aardbevingen willen opvangen. De transparante verdiepingen mogen schommelen. En Tadao Ando ontwierp in zijn beginjaren een simpel rijhuisje dat van de straatkant gezien eerder een elektriciteitscabine lijkt. Binnen bestaat het uit drie gelijke volumes achter elkaar, waarvan het middelste volume geen dak heeft. Wind en regen zijn er welkom. Iets minder Spartaans is het theehuisje van Terurobi Fujimori dat hoog op twee dunne boomstammen wiegt. De bezoeker moet wel zijn/haar hoogtevrees overwinnen en zich niet aan een traditionele theeceremonie verwachten.

Le Beau est partout was de titel van Fernand Légers tentoonstelling in LOUVRE METZ.
En zij: als schoonheid overal is, waarom moeten we dan reizen?
En hij: dan kunnen we de sterren beschouwen om de aarde met andere ogen te zien.

Dirk Verhaegen
Mortsel, oktober 2017





 


woensdag 18 oktober 2017

STATIC MOVEMENT: TENTOONSTELLING MET KONSEPTLID DIRK VERHAEGEN IN FELIXART MUSEUM


STATIC MOVEMENT

JEAN-PIERRE MAURY & DIRK VERHAEGEN 

(05.11.2017-28.01.2018)

FELIXART MUSEUM





De tentoonstelling reflecteert over de geometrische abstracte kunst in België sinds de jaren 1970 doorheen het werk van Jean-Pierre Maury et Dirk Verhaegen. Beide kunstenaars brengen een concrete, afgewogen en conceptuele kunst, in de lijn van de historische abstractie. Zonder naar het minimalisme of de kinetische kunst over te stappen, opteren zij voor een beeldtaal die het traditionele kader van het schilderij overschrijdt. Het loswrikken uit het keurslijf van de abstractie brengt volgens Maury en Verhaegen een diepe reflectie over hun praktijk. In hun werk, waaraan zij een meditatieve functie toekennen, vertrekken ze vanuit het statische om vormen in beweging te brengen


FeliXart Museum
Kuikenstraat 6
1620 Drogenbos


NIEUWE AANGEKOCHTE BOEKEN DOOR KONSEPT VOOR BOBLIOTHEEK ABK MORTSEL









donderdag 12 oktober 2017

'RETURNING': TENTOONSTELLING STANISLAV PAMUKCHIEV IN ART CENTER HUGO VOETEN


Stanislav Pamukchiev
 Returning


Art Center Hugo Voeten 

'Returning' is de allereerste solotentoonstelling in België van Stanislav Pamukchiev (°1953), één van de meest gerenommeerde hedendaagse Bulgaarse kunstenaars.

Zijn recentste reeks schilderijen, alsook de voorbereidende tekeningen maken deel uit van de tentoonstelling. In zijn werk drukt Pamukchiev zijn voeling met het sacrale uit als een obsessieve anonieme kracht voor individuele en collectieve rituelen waarin de heilige betekenis van het leven behouden blijft. De tentoonstelling wil het wezenlijke van de mens centraal stellen, zijn 'innerlijke zwaartekracht', de kern van psychische en spirituele volkomenheid.

In zijn werk toont Stanislav Pamukchiev zijn aversie tegen de totale secularisatie, het pragmatisme en commercialisering. Hij kant zich tegen de terugval in massacultuur en het verlies van een waarde-gebaseerd perspectief in een stuurloze wereld.

Kunsthistorica en onafhankelijk curator Vessela Nozharova is co-curator van de tentoonstelling. Deze is mogelijk gemaakt met de steun van het Staatsinstituut voor Cultuur van het Ministerie van Buitenlandse Zaken van de Republiek Bulgarije.

De tentoonstelling is open t/m 21 december 2017.

Art Center Hugo Voeten
Vennen 23
2200 Herentals

Warm aanbevolen door Konseptlid Marleen Voeten!!!

woensdag 11 oktober 2017

donderdag 28 september 2017

STUDIEREIS ZONDAG 22 OKTOBER 2017 - BONN & BRÜHL

STUDIEREIS ZONDAG 22 oktober 2017
BONN Kunsthalle: HODLER: Maler der frühen Moderne
BONN Kunstmuseum: vaste collectie

BRÜHL: MIRO: Welt der Monster

KUNSTHALLE BONN; FERDINAND HODLER; MALER DER FRÜHEN MODERNE



Ferdinand Hodler (1853–1918) is één van de meest succesvolle kunstenaars van het einde van de 19de en begin 20ste eeuw. Veel tijdgenoten beschouwden hem als één van de belangrijkste schilders van het Modernisme. In 1999/2000 vond de laatste grote overzichtstentoonstelling van zijn werk plaats in München en Wuppertal. De tentoonstelling in Bonn neemt de draad terug op en biedt de gelegenheid om andere accenten te leggen en werken te presenteren die nog nooit – of zeer lang geleden – in Duitsland te zien waren. 

“Waarom word je geen schilder? Dat is een gezond beroep. Men is veel in de buitenlucht.” 
Ferdinand Hodler.

Aan de hand van 100 schilderijen, waarvan een belangrijk deel grote formaten, en meer dan 40 tekeningen, wordt duidelijk gemaakt welke stappen in zijn oeuvre en welke gebeurtenissen fundamenteel hebben bijgedragen tot het nationale en internationale succes van de kunstenaar. Centraal in de tentoonstelling staat ook de vraag naar de strategieën die Hodler gebruikte om als zelfstandige kunstenaar bekend en gewaardeerd te worden. Thema’s die behandeld worden behelzen zijn vormingsperiode, de buitenlandse reizen die hij ondernam, zijn deelname aan wedstrijden, schandalen waarin hij betrokken was en de tentoonstellingen waaraan hij deelnam. Een belangrijke rol in zijn carrière wordt gespeeld door het netwerk dat hij opbouwde: zijn goede contacten met verzamelaars, met de kunsthandel en met kunstverenigingen droeg in belangrijke mate bij aan de succesvolle verspreiding van zijn kunst. Hierbij speelden Duitsland, Wenen en Parijs een centrale rol. De tentoonstelling  schenkt ook veel aandacht aan de formele aspecten van het vroege Modernisme, zoals de gesloten vormen, de grote kleurvlakken, de parallelle structuren, en het ritme. De tentoonstelling behandelt onderwerpen als het landschap, het portret, de figuur en de geschiedenis. De biografie van Hodler wordt met foto’s toegelicht en biedt de toeschouwer een kijkje in het familiale leven van de kunstenaar, in zijn atelier, in zijn werkwijze en in zijn vriendenkring



Max Ernst, Grätenwald, 1926
KUNSTMUSEUM BONN

Het Kunstmuseum Bonn beschikt over een zeer rijke collectie. Bij de uitbouw van deze collectie lag het zwaartepunt op het verwerven van werken van Duitse kunstenaars. Wellicht krijg je daardoor in dit museum bij uitstek het meest volledige overzicht van de Duitse kunst na 1945. In het museum zijn sommige zalen volledig gewijd aan één kunstenaar, die bij de opstelling van hun werken vrij spel kregen. Het museum toont bijvoorbeeld werken van Blinky Palermo, Imi Knoebel, Helmut Federle, Gerhard Richter, Sigmar Polke, Katharina Grosse, Daniel Richter, Michel Majerus, Rebecca Horn, Hanne Darboven, Wolfgang Tillmanns, Gerd en Uwe Tobias, Franz Katz en vele anderen.  





August Macke, Seiltänzer, 1914

De collectie  beschikt over veel werken van August Macke, en besteedt ook veel aandacht aan Max Ernst en Joseph Beuys. De modernen zijn vertegenwoordigd door  Robert Delaunay, Alexei Javlensky, Heinrich Campendonk, en schilders van de Blaue Reiter als Ernst Ludwig Kirchner, Erich Heckel, en Karl Schmidt-Rottluff. Fotografie (onder andere Gursky), video en grafiek vervolledigen de presentatie











Brühl (Max Ernst Museum): MIRÓ – WELT DER MONSTER

 Het werk van de in Barcelona geboren kunstenaar Joan Miro vertoont een fascinerend spectrum van beeldende middelen, die door hun verscheidenheid en vindingrijkheid bijzonder opvallen. De tentoonstelling ‘MIRO – Welt der Monster’ focust op het plastisch werk van Miro uit de periode 1960 – 1970. Dit werk is, vergeleken met zijn grafisch werk en schilderijen, minder bekend. De kunstenaar maakt van alledaagse, gevonden voorwerpen gefantaseerde figuren die later in brons worden gegoten. Sommige van deze figuren zijn kleurrijk geverfd en lijken zo uit zijn sprankelende schilderijen gesprongen te zijn. Voor Miro bewonen deze figuren zijn ‘Droomwereld van levende monsters’. Op deze tentoonstelling staan ze in dialoog met werken op papier en schilderijen.Joan Miro wilde, met zijn directe en heldere beeldspraak, kunst maken ‘voor iedereen’. 



De tentoonstelling neemt deze gedachte op en maakt er een toepassing van voor deze digitale tijd. Samen met het “Cologne Game Lab (CGL) der Technischen Hochschule Köln” ontwikkelde het Max Ernstmuseum een puzzle-app “Miros Monster”. Net zoals Miro deed met alledaagse voorwerpen, kunnen de bezoekers tijdens hun bezoek aan de tentoonstelling met de ‘Augmented-Reality-App’ via hun smartphone etiketten scannen, verzamelen, verwerken tot een 3D-monster en met kleur bewerken en er een selfie mee maken. Ook in de catalogus van de tentoonstelling bevindt zich een app “Miro 360”. Met deze app kan men elf geselecteerde werken ruimtelijk plaatsen, er omheen lopen en ze  in al hun materialiteit verkennen. De tentoonstelling is tot stand gekomen met de ‘Fondation Maeght’ in het Zuid-Franse Saint-Paul-de-Vence. Deze stichting beschikt, met enkel reeds haar 160 plastische werken,  over een van de grootste verzamelingen van het sculpturale werk van Miro.



PRAKTISCH

Datum: ZONDAG 22 oktober 2017.

Vertrek: 07h00 hoek Pulhoflaan – Grote Steenweg Berchem (halte tram 7 en 15)
Terug: rond 20h00

Inschrijven: dinsdag 10 oktober 2017 vanaf 08h00  enkel via de Konsepttelefoon: 0473 93 86 71.

Stuur bij voorkeur een sms met je naam en telefoonnummer. Je kan ook een boodschap inspreken met vermelding van je naam en telefoonnummer. Konsept zal je dan zo snel mogelijk contacteren.
Pas nadat Konsept je contacteerde, kan je het verschuldigde bedrag storten op de Konseptrekening IBAN  BE56 3200 6929 8688  -  BIC  BBRUBEBB  en is je inschrijving definitief.

Leden Konsept:  43 €; niet-leden: 53 €  (Leden hebben voorrang)
Graag duidelijk vermelden voor wie je inschrijft.


NIEUWE AFSPRAKEN INSCHRIJVINGEN STUDIEREIZEN KONSEPT



De reizen van Konsept staan open voor leden en niet-leden.

- Voortaan staan leden en niet- leden op een aparte lijst;
- Konseptleden krijgen uiteraard voorrang;
- Niet-leden betalen een consistente meerprijs;

- Het lidmaatschap loopt van 1 januari tot 31 december.

- Kortingen op de reizen gaan pas in vanaf het jaarkwartaal volgend op de aansluitingsdatum (de dag waarop je het lidgeld stortte);

- Nieuwe leerlingen aan de ABK Mortsel kunnen tussen september en december -voor wat de reizen betreft- deelnemen als lid;

Concreet:

- bij elke reis geldt de inschrijvingsdatum voor de toepassing van de regel;
-  om te genieten van het ledenvoordeel moet het inschrijvingsgeld betaald zijn in het kwartaal voor de inschrijvingsdatum.

maandag 25 september 2017

SPEECH VOORZITTER CARL STUBBE BIJ 'THE PERFECT PRESENT', TENTOONSTELLING N.A.V. 30 JAAR KONSEPT.


Beste,


Dertig jaar geleden nam de toenmalige directeur Bob Stikkers het initiatief om een vriendenkring op te richten. Naar zijn aanvoelen was een akademie als het ware onvolledig zonder vriendenkring, want op vele gebieden te beperkt in haar mogelijkheden. Het adagio van Konsept was dan ook van bij de start dat de vriendenkring ten dienste zou staan van de akademie, dat zij de akademie zou helpen haar beleid uit te voeren, en dat zij de akademie daartoe extra middelen ter beschikking zou stellen. Kortom, de vriendenkring zou onafgebroken moeten blijven dromen over hoe het, ondanks beperkingen, toch anders zou kunnen. 
In de voorbije dertig jaar heeft Konsept deze taak jaar na jaar trouw op zich genomen, en ook tijdens dit feestjaar zullen we dat gul – heel gul – doen.

Vanaf de oprichting van Konsept hebben we er ook voor gekozen om ons engagement in te bedden in een sociale dimensie. Een akademie is immers meer dan het naast elkaar bestaan van ateliers, het is bij uitstek een ontmoetingsplaats, een plaats van verbondenheid en van discussie, het is een oord waar ideeën groeien en van waaruit creativiteit zijn weg vindt naar het dagelijks leven. En die creativiteit, dit genereren van ideeën onttrekt zich aan het loutere idee van ‘scheppen’, het includeert dialoog, nieuwsgierigheid, betrokkenheid en engagement….Daarom willen we meer doen dan enkel de ateliers materieel ondersteunen. We willen ook bijdragen aan het sociale leven van de akademie, en aan het invullen van haar sociale rol. Dit doen we door kansarme studenten te ondersteunen om hier te komen studeren.
Wij weten niet of kunst de wereld kan redden, wij weten ook niet of zij dat wel moet doen. Wij gaan er gewoon van uit dat kunst over een onuitputtelijk potentieel beschikt om verandering tot stand te brengen. En dat volstaat voor ons. In deze tijd waarin we de kloof tussen echt en fake op alle domeinen van het leven dagelijks kleiner zien worden, en we verondersteld worden dit zonder meer te aanvaarden, zetten wij graag in op traagheid, op wandelen en op de kracht van een gesprek om dit fenomeen minstens te onderzoeken en er lering uit te trekken. Daarom organiseren we reizen en daguitstappen, daarom zetten we sterk in op kunstbeschouwing en kunstgeschiedenis, en daarom ligt het in stand houden en het blijven uitbouwen van een bibliotheek ons na aan het hart.

Met deze tentoonstelling knopen we aan bij een traditie die we spijtig genoeg enkele jaren niet hebben kunnen volhouden. We willen studenten steunen om ook na hun akademietijd te blijven werken vanuit een kritische en vernieuwende visie.
Deze tentoonstelling is hopelijk een hernieuwde start om het werk van oud studenten te presenteren. Wij danken de atelierleraars die deze tentoonstelling hebben samengesteld, en natuurlijk ook de oud studenten die bereid waren op hun vraag in te gaan: zij vertegenwoordigen al hun collega’s die in eigen atelier verder werken, die dat samen doen met vrienden en met vroegere medestudenten, die regelmatig zelf blijven tentoon stellen……

Tot slot wil ik mijn dank uitspreken

Aan Bob Stikkers die het initiatief heeft genomen
Aan de stichters, waarmee het in de eerste jaren heerlijk samenwerken was
Aan alle vroegere en huidige bestuurders
Aan alle vrijwilligers waar we beroep op kunnen doen
Aan Ann Woedstadt, de directeur van de akademie
Aan alle leerkrachten van de school
Aan alle leerlingen die ons werk ondersteunen en van wie wij waardering krijgen
En aan alle vrienden van de vriendenkring

Ik wens Konsept en de akademie nog eens dertig mooie jaren samenwerking toe.


Carl Stubbe.
Voorzitter.




SPEECH ANN WOEDSTADT BIJ TENTOONSTELLING 'THE PERFECT PRESENT' N.A.V. 30 JAAR KONSEPT

Expositie: “The Perfect Present”

Met werk van 6 oud-leerlingen in het kader van de 30ste verjaardag van Vriendenkring Konsept.




The Perfect Present
n.a.v. 30 jaar Konsept

23 september t/m 28 oktober 2017
bovenzaal ABK Mortsel



De “zes”, die tot eind oktober in de Bovenzaal tentoonstellen, zijn afkomstig uit de 6 opties of ‘disciplines’ die de Hogere Graad van de ABK tot eind vorig schooljaar rijk was: beeldhouw-, schilder-, teken- en fotokunst, vrije en toegepaste grafiek.  Ze zijn afgestudeerd in verschillende jaartallen: de ene is al wat langer uit onze school weg dan de andere. Enkele van hen zijn ondertussen een nieuwe opleiding aan onze academie gestart.

De sculpturen van Wouter Van De WEYGAERT ontstaan vanuit een “noeste arbeid” . “Inspiration is a joke, real artists sit down and work”. Dit citaat van de Amerikaanse kunstenares, Tara Donovan, is op het lijf van Wouter  geschreven. De energie waarmee Wouter te werk gaat vertaalt zich in zijn werk. Zo creëert hij een “archaïsch” ogende beeldtaal met herbruikte alledaagse bouwmaterialen: restproducten van onze consumptiemaatschappij: ytongblokken, dakpannen, bakstenen, gyproc, …..
Deze materialen worden gestapeld, aan elkaar gemetst of bedekt met een pasteuze verflaag en vervolgens terug verzaagd, afgebroken en soms vrijgegeven aan omgevingsfactoren zoals weer en wind. De werken ontstaan vanuit een uitgesproken procesmatig werkproces.
In deze tentoonstelling toont Wouter nieuw werk, waarbij hij de grens aftast tussen de geometrische abstractie en het organische, het twee- en het driedimensionale, het beoogde resultaat en het onvoorspelbare proces. De rede versus toeval.

De schilderijen van Christel EMBRECHTS kenmerken zich zowel door een speelsheid als door een sérieux.
Speels in het gebruik van verschillende dragers en formaten, in het samenbrengen van beeldelementen, soms ook in de schilderwijze, in de frisse toets en in de kleurkeuze. Ook in de bril- of verrekijkervormen ontstaat een speelse verwarring:  zijn de beelden een werkelijke doorkijk of eerder (na)beelden ontsproten aan het geestesoog?
De ernst ontwaar je in de eerder statische – soms symmetrische – composities, in de verstilling door de ingehouden schilderwijze en in het onbestemde lichtgevoel.
Sommige werken blijven raadsels: gaat het over de verering van een vorm, van iets buiten beeld of over de verheerlijking van het licht?

De landschapstekeningen van Jens MILONTON komen voort uit een mentale reis. Het zijn herinneringen aan het Noordelijke landschap, zoals hij  het beleefd heeft tijdens verschillende wandeltochten in Noorwegen, Zweden, Ijsland en Schotland. Vanuit het pure tekenen laat Jens een landschap naar voren komen. Alsof de mist langzaam optrekt.
De landschappen zijn een weergave van natuurlijke elementen, die op elkaar inspelen. Gesteente, water, lucht en tijd in een eindeloze beweging en herhaling. Zoals in de Japanse traditie van landschapsschilderkunst, probeert Jens tot een soort van verstilling te komen, de afbeelding van de leegte. Zijn beelden roepen een gevoel van isolement, nietigheid en melancholie op. Ze verbeelden een verlangen naar absolute afzondering.

Volgens Eva VAN MALDEREN heeft de mens de neiging om alles in hokjes te plaatsen, heeft alles een duidelijk omlijnde uitleg nodig om te kunnen gevat en benoemd worden. Hierdoor ontstaat structuur en standvastigheid, een gevoel de dingen te begrijpen en te kunnen vertalen naar de eigen leefwereld. Door dit nu juist niet toe te passen, laten Eva’s foto’s zich niet zo gemakkelijk lezen.
Met haar foto’s wil Eva de “tijdelijke afwezigheid” vastleggen, die zich altijd en overal en in  dagelijkse situaties manifesteert. Deze wordt veroorzaakt door het ontbreken van de mens, die voor korte of lange duur uit het beeld is verdwenen. De foto’s roepen leegte op, leegte die onrealistisch en onecht lijkt.
Voor Eva bepaalt het frame in grote mate de totstandkoming van het beeld. Het onttrekt  wat rond het beeld aanwezig is aan het gezicht. Zo zal elke toeschouwer het afgesnedene op een andere manier invullen en de totaliteit van het beeld vanuit de eigen ervaring interpreteren.

Voor haar boek Capta, letterlijk “het gevat zijn, zowel fysiek als mentaal”, maakte Lieve DENOLLET illustraties met litho, lino en kartondruk. Beelden spelen immers een belangrijke rol in de manier waarop het menselijke brein de werkelijkheid interpreteert, in die mate zelfs dat Lieve ze bestempelt als “de handvaten van onze geest”. Capta is een doorwrochte studie over de werking van de hersenen en het zenuwstelsel, over taal en vooral over beeldtaal. Elk hoofdstuk heeft een aparte lay-out en wordt ingeleid door een bepaalde letter.
In haar inleiding schrijft de auteur: “Onze gedachten, hetzij in woorden, hetzij in beelden, volgen geen lineaire bewegingen. Zonder onze creatieve geest kunnen we niet naar de wereld kijken of deze interpreteren. Een kind neemt in de wolken zonder moeite de neus van zijn vader waar. In die zin maken we het opmerkelijke rondom ons buit, capteren we de wereld via persoonlijke gedachtebeelden. En in onze verhalen en commentaren na de gebeurtenissen sluipen allerlei elementen die met de oorspronkelijke feiten niets te maken hebben. Geen enkele vertelling kan zonder de sappige details van een interessante anekdote ontstaan uit onze fantasieën. Die vervangen wat we niet begrijpen kunnen. Al kijkend, plaatsen we handgrepen op de realiteit, zoals klinken op een deur.”

Op basis van de fotografische etsen uit haar opleiding vrije grafiek, stelde Francine BASTIAENS, voor deze expositie een nieuwe compositie samen. De zoektocht naar een evenwicht in vlakken, kleur, lijn en beweging vormt het centrale thema van de afzonderlijke compartimenten, die na scheuren en transformeren tot stand kwamen. Grappig is dat overblijfselen van het maakproces, zoals strookjes rode plakband en snijrandrestjes, als volwaardige beeldelementen functioneren. Wriemelende accenten worden in bedwang gehouden door strak geritmeerde patronen.
Twee felgekleurde vlakken domineren langs weerskanten het drieluik, bij nader inzien zijn het de zegels van een legendarische Chinese keizer. Ook de aanwezigheid van Chinese karakterachtige tekens en het gebruik van Chinees moerbeipapier getuigen duidelijk van een bewondering voor de cultuur van het Verre Oosten. In de taferelen met penseelstroken in Chinese inkt vind je een poëtische knipoog naar het werk van de Chinese kunstenaar Gao Xingjian.

Academie voor Beeldende Kunst Mortsel, 23 september 2017

- de teksten zijn het resultaat van gesprekken tussen de oud-leerlingen en hun oud-leerkracht van de hogere graad aan de ABK

-de deelnemende oud-leerlingen zijn:

Wouter VAN DE WEYGAERT, Christel EMBRECHTS,  Jens MILONTON, Eva VAN MALDEREN, Lieve DENOLLET en Francine BASTIAENS


Enkele deelnemende oud-leerlingen (met fles)


-“The Present Perfect” is een initiatief van Konsept, vriendenkring van de ABK, n.a.v. haar 30ste verjaardag

-David OOMS, leerkracht schilderkunst, coördineerde de tentoonstelling

woensdag 20 september 2017

'THE PERFECT PRESENT': TENTOONSTELLING N.A.V. 30 JAAR KONSEPT!!!!!!


Van harte uitgenodigd op de opening van de tentoonstelling

'The perfect present'

zaterdag 23 september 2017 om 11 uur






Ter gelegenheid van de 30ste verjaardag van Konsept, vriendenkring van de Academie voor Beeldende Kunst Mortsel, werd voor deze tentoonstelling voor elk atelier telkens 1 'oud-leerling' geselecteerd.











zaterdag 16 september 2017

EX-STUDENTEN ATELIER BEELDHOUWKUNST STELLEN TENTOON

September is een drukke expositiemaand!
Maar liefst 4 van de (ex-)studenten Beeldhouwkunst stellen tentoon:



Op vrijdag 22 september om 20u opent de tentoonstelling 'Mijmeringen' van Sybille Van Remoorter
Locatie: Atelier 403 in Fort 5 Jacob De Roorestraat 4 in Edegem





Op zaterdag 23 september om 11u opent de tentoonstelling:
'Expositie oud-leerlingen ABK' in het kader van de 30ste verjaardag van Konsept, vriendenkring van de academie.

Wouter Van de Weygaert stelt daar tentoon met nieuw werk!
Locatie: Bovenzaal Academie




Vrijdag 29 september van 19u tot 21 u opent de tentoonstelling "Connections" van Greet Goethals en Jacqueline Lodewijckx

Locatie: de kerk van "Don Bosco" Broechemsesteenweg 100 te Vremde

zondag 10 september 2017

NIEUWE AANGEKOCHTE BOEKEN DOOR KONSEPT VOOR BOBLIOTHEEK ABK MORTSEL